獄寺 隼人~❤[ⓜⓞⓞⓚεїз ]

Story : My Dream [8059(27)] -1-

 

 

ฝันนี้อีกแล้วล่ะครับ   ...ชายร่างสูงเรือนผมสีดำยุ่งเหยิงอ่อนพริ้วไปตามสายลมที่พัดมากระทบดวง

ตาสีดำฉายแววสดใสอยู่เสมอใครเห็นก็อดเคลิ้มไม่ได้ รวมทั้งผมด้วย  แต่ ณ เวลานี้มันเป็นเพียงความฝัน

ความฝันที่ผมอยากให้มันเป็นจริงซักวัน ชายร่างสูงเดินอยู่บนทางเดินที่รายล้อมไปด้วยหิมะขีขาวบริสุทธิ์

 เกล็ดหิมะร่วงโรยลงมาจากนภาสีสวย ซักพักร่างเล็กของใครบางคนเดินเข้ามา

 สีหน้าของร่างสูงเปลี่ยนไป ยังสดใสอยู่แต่ดูอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผมเห็นเมื่อไหร่ความอ่อนโยน

จะมีให้ผมแบบนี้บ้างนะ ? ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินที่ทอดยาวอย่างไม่มีจุดสิ้นสุด

ใบหน้าของทั้งแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มผมลองนึกจินตนาการว่าผมเป็นร่างเล็กนั้นคงจะดีไม่น้อย

สมกับเป็นความฝัน ผมรู้สึกเวลาผ่านไปนานเหลือเกิน ผมซึ่งรู้ว่าเป็นความฝัน แต่กลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่

ถูกและไม่มีใครบอกผมได้ว่ามันคือฝันดีหรือฝันร้าย  เสียงในใจเริ่มกรีดร้องอยากจะเข้าไปห้ามทั้งคู่

ร่างทั้งสองของพวกเขาแนบชิดกันแทบจะหลอมรวมกัน กอดที่แนบแน่นและเนิ่นนาน

ทำให้หัวใจของผมแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ  ทรมาณจริงๆ แต่ร่างสูงที่อยู่ในฝันของผมกลับผละออกมาซะดื้อๆ

และ...

 

"โถ่เว้ย !"

เสียงนุ่มสบถเสียงดังลั่นแสงสว่างขอบยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านหรูกระทบกับร่างโปร่งบางที่

นอนอยู่บนเตียงนุ่ม เขาฝันแบบนี้มาหลายวันแล้ว แต่ละครั้งที่ฝันเนื้อหาไม่เคย

จะปะติดปะต่อกันทำให้ร่างโปร่งอารมเสีย คิ้วขมวดกันเป็นปม ดวงหน้าหวานมีเม็ดเหงื่อผุดพลาย

ก่อนที่จะลุกขึ้นพาร่างที่ยังคงเหนื่อยล้าจากภารกิจไปยังห้องน้ำ

มือเรียวเปิดฝักบัวก่อนที่ร่างจะเข้าไปรับน้ำอุ่น เวลาผ่านไปพอสมควร ร่างโปร่งบางเดินออกมาจากห้องน้ำ

 

"เป็นไงบ้างโกคุเทระ ภารกิจเหนื่อยหน่อยนะ"

 

ผู้เป็นเพื่อนเอ่ยทักทายตามเคย เพราะว่าหลังจากโกคุเทระกลับมาจากภารกิจก็เข้าห้องของตัวเอง

 

ไม่ได้ออกมาเจอเขากับรุ่นที่ 10เลย ยามาโมโตะถามอย่างเป็นห่วงเป็นไย

ตามประสาเพื่อนสนิท สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตั้ง 10 ปี 

 

"เออ"

 

โกคุเทระตอบสั้นๆ พร้อมกับเช็ดละอองน้ำที่เกาะอยู่บนเส้นผมและใบหน้า ดวงตาสีมรกตมองร่างของเพื่อนอย่าง

 

เพ่งพินิจ เหมือนกับว่าคนในฝันของเขาคือยามาโมโตะ

โกคุเทระส่ายหัวทันควัน เรือนผมสีเงินพริ้วไปตามแรงสะบัด มันจะเป็นไปได้ไงกัน คนที่เขาเกลียดนักเกลียด

 

หนาจะมาเข้าฝันเค้าได้ไง

 

"มีทุระอะไรก็รีบๆพูดมา"

 

โกคุเทระถามเสียงแข็ง ในขณะที่กำลังแต่งตัว ยามาโมโตะนิ่งเงียบไปซักพักก่อนที่จะหันหน้าไปทางอื่นเพื่อไม่

 

ให้โกคุเทระโวยวาย  นิสัยของร่างเล็กเป็นยังไงยามาโมโตะ

ที่อยู่ด้วยกันมาตลอดย่อมรู้ดีที่สุด 10ปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้ความสัมพันธุ์ของพวกเขาก้าวหน้ากว่าการเป็นเพื่อน

 

เลยซักนิด

 

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็เมื่อคืนหลังจากที่นายกลับมาแล้วเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ทำให้สึนะเป็นห่วงน่ะ"

 

ทันทีที่เอื้อนเอ่ยถึงอีกบุคคล บุคคลที่มีดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่เมื่อเทียบกับ10ปีที่ผ่านมา

 ซาวาดะ สึนะโยชิ เปลี่ยนไปมาก จากคนที่เคยไม่เอาไหน

กลับกลายเป็นบุคคลที่วงการาเฟียให้ความเคารพยำเกรง ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เมื่อก่อนมีแต่ความอ่อนแออยู่

ภายใน แต่ตอนนี้กลับเข้มแข็งและน่าเชื่อถือ เมื่อเทียบกับ

ตัวเค้าแล้ว เค้าที่มีแต่ความใจร้อน วู่วาม พึ่งพาไม่ค่อยจะได้ ถึงจะมีพลังมากมายแค่ไหน 10 ปีมานี้

ตัวเขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย โกคุเทระยิ้มน้อยๆ เพราะรุ่นที่ 10

ที่เขาเคารพยิ่งนักเป็นห่วงในตัวเขา ไม่มองข้ามเขาที่เป็นแบบนี้  ต่อให้รู้ว่าคนที่เรารัก รักคนคนนี้ก็ยอม  เพราะ

ความจงรักภัคดีที่มีต่อรุ่นที่ 10

ยอมเสียสละได้แม้แต่คนรักของตน

 

"นี่โกคุเทระ "

 

เสียงนุ่มทุ้มเรียกให้ตื่นจากห้วงความคิด โกคุเทระหันมาหายามาโมโตะ

 

"มีอะไร !"

 

เสียงหวานเอ่ยถามเมื่อเห็นยามาโมโตะเอาแต่มองเขา

 

"เรียกตั้งนานไม่ตอบ  นายคิดอะไรอยู่หรอ"

 

ยามาโมโตะถามกลับ

 

"มันเรื่องของชั้นอย่ามายุ่ง "

 

โกคุเมระตอบเสียงแข็ง ขาเรียวก้าวออกไปจากห้องเพื่อลงไปทานอาหารเช้าพร้อมกับรุ่นที่ 10 ยามาโมโตะจึง

เดินตามเพื่อนลงไปอย่างเงียบๆ

 

เมื่อมาถึงห้องอาหารโกคุเทระนั่งด้านขวามือของสึนะตามตำแหน่งของตน ส่วนยามาโมโตะนั่งทางด้านซ้ายของ

สึนะร่างโปร่งรู้สึเกร็งเล็กน้อยราวกับความฝันทับซ้อนกับ

ความจริงตรงหน้า ใบหน้าของบอสที่เคารพยิ่งแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มที่มอบให้กับบุคคลด้านซ้าย

 

"อรุณสวัสดิ์ยามาโมโตะ โกคุเทระคุง"

 

ร่างเล็กทักด้วยน้ำเสียงสดใสเช่นทุกวัน แจกจ่ายรอยยิ้มอบอุ่นให้ผู้คนที่ร่วมโต๊ะ ไม่รู้ทำไมโกคุเทระถึงไม่รู้สึกถึง

รอยยิ้มนั้นมอบให้ตน หรือรุ่นที่ 10 รู้ว่าเขาเองก็ชอบ

ยามาโมโตะ  ลางสังหรบอกว่า บุคคลในฝันนั้นคือ รุ่นที่ 10 กับยามาโมโตะ  ความอึดอัดถาโถมเข้าใส่ร่างโปร่งที่

นั่งเกร็งเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมา และฝืดยิ้มให้กับบอสของเขา

เวลาผ่านไปพอสมควรความอึดอัดทรมาณยังคงอยู่  เมื่ออาหารมาเสิร์ฟผู้คนเริ่มตักอาหารตามใจตน

 

"นี่สึนะระวังร้อนนะ ชั้นเป่าให้ดีกว่า"

 

มือหนาคว้าถ้วยซุปของร่างเล็กมาเป่าให้เย็น และตักซุปนั้นขึ้นมา บรรจงป้อนให้สึนะอย่างทะนุทนอม ภาพที่ร่าง

โปร่งเห็นภาพที่กรีดหัวใจทั้งความฝันและความจริง

ภาวนาอย่าให้คืนนี้ได้ฝันแบบนั้นอีก

 

"โกคุเทระคุงไม่กินหน่อยหรอ หรืออาหารไม่อร่อย"

 

ผู้เป็นนายถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใย แต่สีหน้าไม่ได้แสดงอย่างน้ำเสียง

 

"อร่อยครับแต่ผมไม่ค่อยหิวน่ะ"

 

โกคุเทระตอบตะกุกตะกัก แว้บนึงที่เห็นสายตาที่ผิดแปลกไปจากทุกที ภายในร่างกายรู้สึกร้อนรนอย่างบอกไม่ถูก

หายใจไม่ออกราวกับถูกบีบรัดเอาไว้

 

"ผมขอตัวก่อนนะครับ "

 

ว่าแล้วโกคุเทระก็พาร่างที่ยืนไม่คงกลับไปที่ห้อง  เท้าก้าวตามขั้นบันไดขึ้นไปยังชั้น 2 ของปราสาทหรู ขั้นบันได

ที่ทอดยาวไปข้างบนราวกับตอกย้ำความฝัน ทางเดินของ

พวกเขาที่ไม่มีวันสิ้นสุดลง ร่างบางเลี้ยวไปตามทางเดิน และหยุดลงที่หน้าห้องๆหนึ่ง   มือบางผลักประตูเข้าไป

ช้าๆ สายตาตวัดส่องภายในห้องกว้างที่มีเปียโนสีดำหนังใหญ่

ตั้งอยู่ ณ ใจกลาง โกคุเทระสาวเท้าก้าวเข้าไปใกล้ พอรู้ตัวอีกทีก็นั่งอยู่หน้าเปียโนเสียแล้ว

 

นิ้วเรียวยาวไล้บนคีย์อย่างโหยหาย เหมือนกับต้องการจะระบายความรู้สึกนึกคิดของตนผ่านคีย์นี้  หิมะด้านนอก

หน้าต่างยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดช่วง

นิ้วสวยกดลงบนคีย์เบาๆ เสียงไพเราะของมันทำให้ใจของเขาสงบลง มือทั้งสองข้างวางลงแล้วเริ่มขับกล่อมบท

เพลงเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของคนตอนนี้ เสียงกังวาลของเปียโน

ดังก้องอยู่ในห้องกว้าง เสียงหวานฮำเพลงเบาๆคลอตามเสียงเพลง เสียงหวานแผ่วเบาลอดออกมานอกห้องส่ง

 

ผลให้ร่างสูงซึ่งอยู่ข้างนอกอดไม่ได้ที่จะเงี่ยหูฟัง พลัดนึกถึงเหตุการณ์ดีๆในอดีตที่มีร่วมกับเจ้าของบทเพลง

 

มือหนาผลักประตูเข้าไป เพื่อที่จะได้ฟังเสียงได้ถนัดยิ่งขึ้นแต่ว่า ...

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

TBC. 

 

ฮ่าๆๆ ฟิคแต่งสด เป็นยังไงช่วยคอมเม้นท์ด้วยนะ ^-^

ช่วงนี้จะสอบแล้วตั้งใจอ่านหนังสือนะคะ (แล้วคนแต่งไม่อ่านอะ // - -*)

 

 

 

 

 

 

edit @ 15 Feb 2009 16:24:30 by 獄寺 隼人~❤[ⓜⓞⓞⓚεїз ]

edit @ 15 Feb 2009 16:25:49 by 獄寺 隼人~❤[ⓜⓞⓞⓚεїз ]